Απόκριες vs Helloween!! A...hell of a story!!

Μετά  τα τελευταία…μασκαραλίκια των Ευρωπαίων, οι οποίοι είναι κατ' ουσίαν…Αντιευρωπαίοι διότι μας το παίζουν ελεήμονες ενώ αποβαίνουν…ιδία οφέλη ειδήμονες,  δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ με περαιτέρω μάσκες αυτές τις Αποκριές! Τουτέστιν, φέτος δεν μασκαρεύτηκα εάν εξαιρέσεις το γεγονός, ότι ένα βράδυ έχοντας  φάει κομματάκι βαριά...ρεύτηκα μπροστά σε μια…μάσκα προσώπου μιας φίλης μου, η οποία είχε την ατυχή έμπνευση να δεχθεί την ανεπίσημη επίσκεψη της αφεντιάς μου! Κατά συνέπεια, αφού δεν έχω κάτι…φρέσκο να σας διηγηθώ, επιτρέψτε μου να σας περι-γράψω πώς γιόρτασα τα πατροπαράδοτα...Helloween,  την τελευταία ημέρα του περασμένου Οκτωβρίου.

Είχα ραντεβού στα Haagen Dazs της οδού Ερμού με την δεσποινίδα Κολλεκτοράκη και την φίλη μας Σάντρα, δυο ομολογουμένως απαστράπτουσες, αιθέριες υπάρξεις! Έτσι εξηγείται το γεγονός, ότι φάγαμε...αιθέρα κοπανιστό αλλά επειδή μας έκοψε...λόρδα (έγραψα λόρδα και θυμήθηκα το χωριό μου, τα...Λονδίνα) αγοράσαμε ένα snack από ένα παρακείμενο περίπτερο. Ζητώ συγγνώμη για τον…Παρακείμενο, το γυρίζω αμέσως σε Υπερσυντέλικο! Είχαμε αγοράσει που λέτε (δηλαδή διαβάζετε) μια  Lacta μερέντα αλλά όταν συνειδητοποιήσαμε, ότι το εν λόγω έδεσμα εμπεριείχε…5000 θερμίδες, διαπιστώσαμε, ότι δεν είχαμε καθόλου…ρέντα!  Στην συνέχεια τραβήξαμε κατά Χολαργό. Οδεύαμε για ένα Latin party, όπου τα κορίτσια θα έκαναν μιαν απέλπιδα προσπάθεια να με μάθουν να χορεύω λιγουλάκι, καθότι από χορό έχω μαύρα μεσάνυχτα, παρόλο που δεν είχε φτάσει ακόμη η ώρα 12! Αν και Helloween, ούτε και τότε φορέσαμε μάσκες, δεν χρειάστηκε δηλαδή, αφού περάσαμε πρώτα από το Σύνταγμα και ατενίσαμε την Βουλή των μασκαράδων!

Εν τέλει, φτάσαμε στον προορισμό μας. Ο χώρος ήταν αρκετά ζεστός (τίγκα στον κλιματισμό) ενώ απ’ ότι έμαθα, ήταν παλιά ντισκοτέκ. Έψαχνα λοιπόν κι εγώ μήπως και εντοπίσω την…Ελπίδα αλλά εις μάτην!  Δεν την έβλεπα πουθενά! Ρωτάω δυο μπαρτέντερ και έναν δάσκαλο χορού μήπως την είχαν δει αλλά η απάντηση ήταν αρνητική. Βλέποντας όμως την αδυναμία μου (είχα χάσει τότε 2-3 κιλάκια) για την συγκεκριμένη τραγουδίστρια, μην θέλοντας να με στενοχωρήσουν, βροντοφώναξαν εν χορώ: (άλλωστε ήμασταν σε πίστα χορού) Η Ελπίδα έρχεται! Εκεί λοιπόν, ακούστηκε για πρώτη φορά το προεκλογικό σλόγκαν, του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο απετέλεσε σημείο αναφοράς του προγράμματός του και σημαντική παρά-μετρο (όντως, δεν νοούνται μέτρα χωρίς…παρά) για την επιτυχία του στις πρόσφατες εκλογές!

Πάντως, αν και η Ελπίδα...ουδόλως ενεφανίσθη,  η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη! Η πίστα ήταν σαν...σφαίρα και έβγαζε...ατμούς από την ενέργεια, το κέφι και το μπρίο των χορευταράδων! Για άλλη μια φορά, το χορευτικό άστρο της Κολλεκτοράκη έλαμψε! Πάλι καλά διότι στην αίθουσα επικρατούσε ημίφως και θα γκρεμοτσακιζόμασταν!! Απεδείχθη δε, η καλύτερη δασκάλα!! Κατάφερε να…καταφέρω να μην πατήσω κανένα ξένο πόδι!! Ευτυχώς, ήταν όλοι...Έλληνες!!!

Σε κάποια φάση, (το μαγαζί είχε και τηλεόραση και έβλεπα ποδοσφαιρικές φάσεις) την ρωτάω: «Πώς λέγεται αυτό που χορεύουμε;;» «Σάλσα», μου απαντάει η Κολλεκτοράκη. «Τί σάλσα;;», την ξαναρωτάω. «Κουβανέζικη», μου λέει. «Ναι, ρε κούκλα μου αλλά τί έχει μέσα;; Μήπως ντομάτα;;» «Είσαι άσχετος», μου λέει «...αλλά το χεις. Πρέπει να αρχίσεις μαθήματα.» «Ναι αλλά φοβάμαι μήπως δεν μπορέσω να ανταποκριθώ», της λέω με την σειρά μου. «Δεν ξέρω καμίαν Άντα για να μπορέσω να της...αποκριθώ», κραύγασα θριαμβευτικά!! Κάγκελο ο Κολλέκτορας! Λίγο αργότερα, το μουσικό μου αυτί ενετόπισε αλλαγή ρυθμού. Έχοντας διάθεση να απορροφήσω σαν το σφουγγάρι (κάπου είχα δει ένα μπαλόνι με τον…Μπομπ τον Σφουγγαράκη) όλες τις Latin γνώσεις εν μια νυκτί, ρωτάω πάλι την φίλη μου: «Αυτό τώρα πώς λέγεται;;». «Αυτό είναι μπατσάτα», μου απαντάει η κοπέλα. «Γιατί να σου δώσω…μπάτσα;; Εκτός κι αν είναι κάποια χορευτική φιγούρα», της ξαναλέω με ύφος γεμάτο απορία! «Πάμε να κάτσουμε, εσύ θα τρελάνεις κόσμο», με τραβάει έξω απ’ την πίστα αναστατωμένη η Κολλεκτοράκη!

Για να μη σας τα πολυλογώ, όπως ήδη καταλάβατε, περάσαμε καταπληκτικά! Μόνο…πληκτικά δεν ήταν! Έμαθα αρκετά καινούρια πράγματα ενώ χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος έκανα τα πρώτα μου χορευτικά βήματα σε Latin ακούσματα δίχως να τεθεί εν αμφιβόλω η...σωματική ακεραιότητα ουδενός από τους εκλεκτούς παρισταμένους!  Ίσως διότι δεν υπήρχε κανένας...Πάρης, που να στέκονταν όρθιος!!! Εκτός όμως από...εξ-αιρετική, η βραδιά ήταν συνάμα και φαντασμαγορική!! Και αυτό, διότι στον δρόμο της επιστροφής, περνώντας μέσα απ' την...αγορά του Πειραιά, είδα ένα φάντασμα!!!! Ήταν ένα...άσμα, που έπινε Φάντα!! Η Μαρία Κάλλας, αυτοπροσώπως!!! Αυτά κι αν ήταν...scary Helloween!!!! Τα σέβη μου.

Αγγελάκι ή διαβολάκι;;;

Ας ξεχάσουμε για λίγο την θλίψη και την κατάντια της καθημερινότητας και ας ασχοληθούμε με κάτι πιο χαρούμενο και κυρίως με κάτι πιο σοβαρό! Την Παρασκευή είχα πάει σαν παιδί κι εγώ σε ένα Αποκριάτικο Πάρτυ, σε ένα απ’ τα λεγόμενα balmasque, παρόλο που δεν υπήρχαν καθόλου…μπάλες, εάν εξαιρέσεις βέβαια κάποια μεγέθη ή μάλλον…υπερμεγέθη του…χμ, στήθους αρκετών κοριτσιών, τα οποία σε παραπέμπουν στην στρογγυλή θεά! Από αυτήν την πρώιμη εισαγωγή, σίγουρα καταλάβατε, ότι το μαγαζί ήταν τίγκα σε άλλου είδους...θεές και αιθέριες υπάρξεις! Ξάφνου, τα μάτια μου καρφώνονται σε μια φανταστική (αν και υλικά…πραγματική) παρουσία, σε ένα επουράνιο ή μάλλον…υπο-χθόνιο πλάσμα, αφού είχε ντυθεί διαβολάκι!

Άναυδος ον, έγινα αμέσως αντιληπτός από έναν φίλο μου, ο οποίος βλέποντάς με να… μπανίζω το γκομενάκι σαν να είχα πάθει ηλεκτροπληξία, με παροτρύνει σφόδρα, λέγοντάς μου: «Γιάννη…άντε στο διάολο!!!» Για πρώτη φορά στην ζωή μου, η συγκεκριμένη φράση μου ακούστηκε τόσο…εύηχη, και αισθητικά αποδεκτή, που απεφάσισα να ακολουθήσω την συμβουλή του! Πλησιάζω την…κολασμένη, δίχως να έχω σκεφθεί κάτι συγκεκριμένο να της πω! Το μόνο, που ένιωθα ήταν ένα…εγκεφαλικό κενό, με συγχωρείτε, ένα χρονικό κενό, ήθελα να γράψω! Φαντάζομαι, κάτι ανάλογο θα νιώθουν οι…απαχθέντες από τους εξωγήινους ή αυτοί, που έχουν έρθει σε επαφή με άλλου είδους…ούφο! Δεν ξέρω βέβαια εάν αυτό που βίωνα ήταν απόρροια της ταραχής μου ή της…Γεωμετρίας Riemann, η οποία κυριαρχεί στους χώρους των τεσσάρων διαστάσεων, από όπου προέρχονταν και έκοβε βόλτες το συγκεκριμένο πλάσμα!

Anyway, μόλις έχω φτάσει σε απόσταση αναπνοής, διαπιστώνω, ότι η απαστράπτουσα, εκτυφλωτική, υπερκόσμια λάμψη, την οποία εξέπεμπε η εν λόγω οντότητα, εκπορεύονταν από δυο πανέμορφα, καταπράσινα ματάκια, (ακριβώς κάτω απ’ τα κερατάκια) τα οποία θύμιζαν γαλαζοπράσινες λίμνες, που χανόσουν μέσα τους! Αυτά τα υγρά, κρυστάλλινα διαμάντια, έσβηναν κάθε φλόγα της κολάσεως και έτσι υπήρχε ισορροπία στην φυσική υπόσταση και στην στοιχειακή δομή του πλάσματος! Τώρα που έγραψα στοιχειακή…γελώ, διότι μόλις σκέφτηκα, ότι αυτό το κορίτσι είχε μέσα του και τα τρία…(όχι κακά της μοίρας του) στοιχεία της καταστροφής, ήτοι πυρ, γυνή και…λιμνοθάλασσα! Τα συνεδύαζε όλα ωσάν τα…σαμπουάν αν και δεν μπορούσα να δω τα μαλλάκια της διότι φορούσε μια κατακόκκινη περούκα!

Εν τέλει, το μόνο, που κατόρθωσα να αρθρώσω ήταν…: «Αγγελάκι ή διαβολάκι;» «Διαβολάκι!», μου απαντάει όλο ναζί! Ωπς, μου ξέφυγε ο τόνος! Νίπτω τα…πλήκτρα μου, νάζι ήθελα να γράψω! Η απάντησή της αυτή που λέτε, αν και δεν κάλυψε καθόλου τις εσωτερικές μου ανησυχίες, εν τούτοις συνέπλεε πλήρως με τις…εξωτερικές! Δυσκολευόμουν να κατανοήσω, πώς μια τέτοια θεσπέσια οντότητα μας έρχονταν απ’ τον…όξω απ οδώ!! Γι αυτό και ξαναρωτάω: «Αγγελάκι ή διαβολάκι;;» «Διαβολάκι, διαβολάκι», μου απαντάει χαμογελώντας! Τι να πω…Δεν το χωρούσε το κεφάλι μου! Κατά συνέπεια, είχα δίκιο παραπάνω, το…κενό όντως δεν ήταν εγκεφαλικό, γι αυτό και δεν το χωρούσε….! Συνεχίζω λοιπόν ακάθεκτος και βεβαίως…ακάθιστος αφού ήμασταν όρθιοι! Ξανά μανά λοιπόν: «Αγγελάκι ή διαβολάκι;;!!» Η κοπέλα, αντί να με πάρει μαζί της στην…Κόλαση (άλλο που δεν ήθελα) με Ολύμπια ψυχραιμία αλλά σαφώς μπαϊλντισμένη, μου ξανααπαντάει: «Ε το παμε…διαβολάκι!!!»

Για να μην σας τα πολυλογώ και τρώω και μελάνι από την κεφαλή…,(με τέτοια κρίση) της έπρηξα της κακομοίρας το συκώτι (μόνο σε περίπτωση βέβαια που αυτά τα όντα έχουν ανθρώπινες βιολογικές λειτουργίες, οπότε χλωμό το βλέπω..) όλο το βράδυ κάνοντάς της την ίδιαν ακριβώς ερώτηση! Όταν το…αντελήφθην και επεχείρησα να αλλάξω ρεπερτόριο…ήτο αργά! Παρ’ όλα αυτά, την προσπάθεια μου την έκανα! Σε μια στιγμή λοιπόν, την ξαναπλησιάζω προσεκτικά για να μην…βραχώ απ’ τα μάτια της και δείχνοντάς της την κόκκινη περούκα, της...αμολάω: «Είναι το φυσικό σου χρώμα;!!!» «Ναι, ναι», μου λέει εμφανώς ενοχλημένη, με μια έντονη διάθεση αποφυγής! Οπότε…τρώει και το τελειωτικό χτύπημα κατακέφαλα: «Δεν κατάλαβες…, για τα κέρατα ρωτάω!!!», της λέω με ένα ύφος λες και της είχα κάνει...ρουά ματ! Ε, τότε ήταν, που με έστειλε ΑΥΤΗ στον διάολο!!!!!

Αχ, φίλοι μου…, την γυναικεία φύση την λατρεύω αλλά όπως είδατε…δεν υπάρχει αναλογία! Τουλάχιστον να υπήρχε Βιολογία…! Το γράφω αυτό, ως Βιολόγος για να ευλογήσω λίγο τα γένια μου αν και ξυρισμένος…αλλά θα μου πείτε, τι είδους…βιολογική επαφή να υπάρξει μεταξύ οντοτήτων διαφορετικών κόσμων και διαστάσεων! Προφανώς, υπάρχει…πανσπερμία δημιουργημάτων στο Σύμπαν, όπως λέω πάντα! Ή αλλιώς...«Πέγγυ μοναδική μου αγάπη…», όπως έλεγε και ο Μάνθος Φουστάνος, καλή του ώρα…!

Για όσους σπεύσουν να με κατηγορήσουν, ότι έχω φαιδροποιήσει και ευτελίζω ποιοτικά το επίπεδο των γραφομένων μου….έχω να τους πω το εξής: Μα, υπάρχει ρε μάγκες πιο σοβαρό πράγμα απ την γυναίκα;;;

«Υπάρχει. Η υπόθεση Παπαδήμα. Στρώσε τον κώλο σου και τέλειωνέ την», όπως έλεγε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στον Μπάρκουλη σε μια παλιά Ελληνική κωμωδία!

Του χρόνου πάντως, ανεξάρτητα τι είδους οντότητα, θα…ανιχνεύσει και θα ερμηνεύσει η φυσιολογία του εγκεφάλου μου, τέρμα τα αγγελάκια και τα διαβολάκια! Το πολύ-πολύ να την ρωτήσω…: «Γοργόνα των θαλασσών ή νεράιδα του δάσους;» Τί; Τσάι του βουνού; Ε, ποτέ!!!

Καλή Σαρακοστή και καλή δύναμη σε όλους!