Το μεγαλύτερο μυστικό των αρχαίων Ελλήνων...

Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό γιατί οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν αναπτύξει την τεχνογνωσία τους στον βαθμό, που θα τους επέτρεπε, ούτως ώστε να παγιώσουν την τεχνολογία τους στα σημερινά επίπεδα της ταπεινότητάς μας;;; Δεν είναι...κομματάκι παράξενο, τιτάνες της ανθρωπίνου διανοήσεως, οι οποίοι κατ' ουσίαν όρισαν και εξέλιξαν επιστήμες και φιλοσοφία να μην έχουν ανακαλύψει, ας πούμε την πυρίτιδα;;; Παμμέγιστοι νόες, πανεπιστήμονες και πρωτοπόροι, όπως ο Θαλής, (εισήγαγε τις επιστήμες της Αστρονομίας, της Μηχανολογίας και της Μετεωρολογίας) ο Αριστοτέλης, (το μεγαλύτερο...πολυεργαλείο, που ενεφανίσθη στους αιώνας, ορίζοντας την επιστήμη της Βιολογίας αλλά και της Λογικής) ο Ασκληπιός και ο Ιπποκράτης, (πατέρες της ολιστικής ίασης) ο Ερατοσθένης, (μέτρησε την περίμετρο της Γης δίχως όργανα, παρακαλώ) ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος, (συνθέτες της ατομικής θεωρίας) ο Αρχιμήδης, (μαθηματικός, οραματιστής μηχανικός και εφευρέτης με την επιστημονική έννοια του όρου) και τόσοι άλλοι, να μην μπορούν να...ανάψουν μια λάμπα;;!! Είναι δυνατόν να μην μπορούν να αντιληφθούν, ότι ηλεκτρισμός είναι κίνηση ηλεκτρονίων, όταν...ΑΥΤΟΙ ήταν, που ανεκάλυψαν τα ηλεκτρόνια και τα στοιχειώδη σωματίδια;;;!!!

Βεβαίως, βρίθουν οι αναφορές στα Ελληνικά αρχεία γνώσης για μια ανωτέρου (ίσως και της σημερινής) επιπέδου τεχνογνωσίας και τεχνολογίας εκ μέρους των προγόνων μας (θυμηθείτε τα πλοία των Φαιάκων, τα οποία, ως λέγει ο Όμηρος σε πήγαιναν μόνα τους στον προορισμό σου εν είδει αυτομάτου πιλότου, ή για παράδειγμα το κοσμοσκάφος Αργώ, ή το...φλογοβόλο του Εχετλαίου, ο οποίος πολέμησε στον Μαραθώνα ξερνώντας φωτιά, ή οι...ηλεκτρικές εκκενώσεις και η δημιουργία σεισμών εναντίον των Γαλατών, όταν οι τελευταίοι επεχείρησαν να συλήσουν το Μαντείο των Δελφών το 279 π.Χ., ή η...καταδρομική πτήση τριών UFO'S κατά την πολιορκία της Τύρου από τον Μ. Αλέξανδρο, ή ο περιστρεφόμενος ναός του Επικουρείου Απόλλωνος και τόσες άλλες αναφορές) απλά αυτή η τεχνολογία δεν είχε γίνει ευρέως γνωστή. Προφανώς, ήταν...καβάτζα του μεμυημένου ιερατείου. Επιθυμούσαν η εν λόγω γνώση να μην γίνει...απόγνωση (όπως στην εποχή μας) αλλά να παραμείνει στα μυαλά και στα χέρια ολίγων εκλεκτών, μέσω ενός ακράτου μυστικισμού! Γιατί;;;

Κατ' εμέ, για δυο λόγους. Πρώτον, εγνώριζαν, ότι κάθε δράση προκαλεί μιαν αντίδραση, τουτέστιν, κάθε παραγόμενο προϊόν εξάγει και ένα...παραπροϊόν! Είχαν ήδη στο μυαλό τους την πληθώρα των φυσικών (και μή) καταστροφών, που ξέσπασαν στην...καμπούρα της Ελληνικής Γης (κατακλυσμοί Ωγύγου, Δαρδάνου, Δευκαλίωνος, καταστροφή Ατλαντίδας) και ήταν αρκετά προσεκτικοί με τα φυσικά οικοσυστήματα και την προστασία του φυσικού τους περιβάλλοντος. Σε αρκετές από τις προαναφερθείσες περιπτώσεις, η καταστροφή περιελάμβανε ολική αποδόμηση του πολιτισμού και εξαφάνιση του μεγαλυτέρου μέρους των εμβίων όντων. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αιγυπτίου ιερέως της Σαϊδος προς τον Σόλωνα (όταν ο τελευταίος επεσκέφθη αυτοεξοριζόμενος την Αίγυπτο) λέγοντάς του: "Εσείς οι Έλληνες είστε για πάντα παιδιά!!" Ο Σόλων δεν το κατάλαβε με την πρώτη και ο μύστης ιερέας του εξήγησε, ότι εξ' αιτίας της τοπογεωγραφίας του Ελλαδικού χώρου προκαλούνται συχνά ανείπωτες φυσικές καταστροφές, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν στην εξάλειψη του πολιτισμού. 

Κατά συνέπεια, η γνώση χάνεται και ξεκινούν τα πάντα από την αρχή! Total restart!! Γι αυτόν τον λόγο οι Έλληνες δεν έχουν εικόνα των κύκλων περασμένων πολιτισμών τους ενθυμούμενοι...ουδέν!! Αντιθέτως, η Αίγυπτος και συγκεκριμένα η κοιλάδα του Νείλου ουδόλως κινδυνεύει από ολοσχερή φυσική καταστροφή με αποτέλεσμα να ενυπάρχουν όλα τα χειρόγραφα προς πάσαν χρήσιν!! Ο ίδιος ιερέας επέδειξε στον Σόλωνα πανάρχαια επιγραφή, όπου επάνω της ήταν χαραγμένα κείμενα της εποχής του Πρωτέα με αποτέλεσμα ο Σόλων να...δυσκολεύεται να την διαβάσει, επειδή η γραφή ήταν πρωτοελληνική, (και όχι...προελληνική, αφού ουδόλως υπήρξαν Προέλληνες και ανάλογα κατευθυνόμενα φληναφήματα της προπαγάνδας των Ινδοευρωπαϊστών, μιας και οι Έλληνες ήταν από την αρχή αυτόχθονες) ένα είδος γραμμικής β.

Ο δεύτερος λόγος, που οι προγονοί μας δεν θέλησαν να κάνουν παγκοίνως εφαρμόσιμη μιαν υψηλών προδιαγραφών τεχνολογική ανάπτυξη, φρονώ πως ήταν το ενδεχόμενο να καταστούν...δούλοι αυτής!! Ο μύχιος φόβος τους μήπως αλλοιωθεί και αλλοτριωθεί η ανθρώπινη φύση τους προς χάριν των μηχανών (όπως για παράδειγμα, η σημερινή εξάρτηση από τους υπολογιστές ιδιαίτερα της νέας γενιάς) αλλά και η δυνητική αποκοπή τους από τον φυσικό τρόπο ζωής, τους καθιστούσε απρόσκοπτα...επικοινωνούντες με το φυσικό περιβάλλον, νοητικά εγρήγορους και σωματικά ετοιμοπόλεμους!!

Ίσως να υπήρχε η φυλετική μνήμη του συλλογικού τους ασυνειδήτου (βλέπε Ατλαντίδα και ενδεχομένως  άλλες περιπτώσεις) μιας πιθανής εξαφάνισής τους από την χρήση όπλων μαζικής καταστροφής. Εξάλλου, θεωρούσαν πράξη δειλίας κατά την διάρκεια της πολεμικής σύρραξης, οτιδήποτε διαφορετικό από μια μάχη σώμα με σώμα. Αντί λοιπόν η αφεντιά μας, (ως εξελιγμένα...μοντέλα, όπως προβλέπει η θεωρία της εξέλιξης) εάν όχι να εξελίξουμε την νοητική τους ισχύ και την πνευματική τους ακεραιότητα, τουλάχιστον να μιμηθούμε τις αξίες τους και την στάση ζωής τους, τί ακριβώς κάνουμε;;; Βαυκαλίζομεν εαυτούς και...μηρυκάζομεν επιστημονικές πληροφορίες, προς τέρψιν της ύλης αλλά...ουχί της ψυχής και του πνεύματος!! 

Αντιθέτως, σχεδόν απαξάπασες οι φιλοσοφικές σχολές της αρχαίας Ελλάδος φοβούνταν το ενδεχόμενο να απωλέσουν την ψυχοσωματική αυτοτέλεια των μελών τους. Πρέσβευαν την αυτοδυναμία της διττής, (ύλη και πνεύμα) ενιαίας κι αδιαίρετης ανθρώπινης οντότητας, την ελευθερία σκέψης και λόγου και πίστευαν πολύ στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ανθρωπίνου όντος. Ο δε...τιτάνας Αριστοτέλης, τον οποίον η ταπεινότητά μου μνημόνευσε ανωτέρω, είχε πει το περίφημο: "Τίποτα δεν είναι πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων!!" Φράση σφύζουσα από απόσταγμα πολυεπίπεδης σοφίας! Περίπου 100 δισ. ψυχές έχουν περάσει από τον πλανήτη από την στιγμή, που ο πρωτόγονος άνθρωπος ενεφανίσθη στην Γη και ο γονότυπος καθενός από αυτούς τους ανθρώπους ήταν, είναι και θα είναι διαφορετικός!! Ουδενός ανθρώπου το DNA είναι πανομοιότυπο με αυτό κάποιου άλλου!!

Ως εκ τούτου, δεν έχουμε όλοι αναπτύξει τον εγκέφαλο μας στο ίδιο ποσοστό και φυσικά δεν έχουμε τις ίδιες προσλαμβάνουσες παραστάσεις και γνωστικές πληροφορίες. (Δεν λέω γνώσεις, διότι η αληθινή, η αυθεντική γνώση βρίσκεται μέσα μας ενεργοποιώντας το "γνώθι σε εαυτόν!") Πώς λοιπόν θα μεταχειριστούμε όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, αφού εκ των πραγμάτων, οι γενετικές, περιβαλλοντικές, μορφωτικές και κοινωνικές συνθήκες είναι διαφορετικές για τον καθέναν από αυτούς;;;!! 

Αυτά βέβαια είναι...ψιλά γράμματα για τους θλιβερούς διεθνιστούληδες της εποχής μας. Μιας εποχής, όπου ο άνθρωπος όχι μόνο έχει γίνει σκλάβος των μηχανών αλλά έχει μετατραπεί ο ίδιος σε μηχανή εγκλωβισμένος στους γρήγορους ρυθμούς ζωής και υπερχειλίζοντας από άγχος και ψυχική παραζάλη. Γελώ τώρα, που έγραψα άγχος διότι αίφνις θυμήθηκα...μαντέψτε ποιον;;!! Ακριβώς. Πάλι τον Αριστοτέλη. Έλεγε συχνά το εξής: "Εάν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, γιατί να αγχώνομαι;; Εάν πάλι δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, τότε γιατί να αγχώνομαι;;!!"

Τα σέβη μου.

Το μήνυμα της Ανάστασης και οι εξωδιαστασιακές οντότητες! Ένα άρθρο...φαντασιακής πραγματικότητας!

Σαν παιδί κι εγώ, γούσταρα πολύ να παίζω με playmobil! Ακόμη και τώρα που σαραντάρισα, έχω κρατήσει την συλλογή μου! Το πειρατικό πλοίο, τους Ισπανούς κονκισταδόρες, τους Βρετανούς οπλίτες...Παρόλο, που δεν είναι...χειροποίητα από την αφεντιά μου αλλά έχουν κατασκευαστεί στο εργοστάσιο, αυτά τα ανθρωπάκια τα θεωρώ σαν παιδιά μου!

Χθες βράδυ, είδα ένα περίεργο όνειρο. Είχα λέει, μετατραπεί κι εγώ σε playmobil! Είχα περάσει στην διάστασή τους! Ήμουν πολύ περήφανος, που είχα γίνει κι εγώ ένα από αυτά, που είχα γίνει κομμάτι αυτού του πανέμορφου, ξένοιαστου, παιχνιδένιου κόσμου! Δυστυχώς όμως, η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ! Μόλις με αντιλήφθηκαν κι ενώ είχα αρχίσει να τους μιλώ για το τί πρέπει να προσέχουν για να μην σπάσουν και καταστραφούν, τρεις στρατιώτες με άρπαξαν και με πέταξαν κάτω! Στη συνέχεια με κρέμασαν από ένα είδος σταυρού, καρφώνοντάς μου χέρια και πόδια! Οι πόνοι μου ήταν αφόρητοι! Άρχιζα σιγά σιγά να λιώνω αλλά...είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν με ένοιαζε! Το μόνο που ήθελα ήταν...αυτά τα μικρά πλασματάκια να μην αλληλοεξοντωθούν, να μην εξαφανιστούν αλλά να μείνουν αιώνια και διαχρονικά! Γι αυτό, όσο και αν πονούσα, προσπαθούσα μέσω τηλεπάθειας να περάσω στην σκέψη τους να μην θέλει το ένα το κακό του άλλου! Και προσευχόμουν γι αυτό! Προσευχόμουν για να σωθούν οι βασανιστές μου!

Ξύπνησα κάθιδρος! Ξάφνου, άρχισα να συλλογίζομαι, όσα έπαθε ο Κύριός μας επάνω στον Σταυρό και κατά περίεργο τρόπο τα αισθανόμουν βιωματικά! Λες και το αρχέτυπο της ύπαρξής μου είχε ενωθεί με ένα είδος συλλογικού ασυνειδήτου, το οποίο εμπεριέχει τις κοινές, φυλετικές μνήμες ολόκληρης της ανθρωπότητας! Λες και βρισκόμουν κι εγώ επάνω στον Γολγοθά, όπου ο Κύριος με την σταυρική του θυσία αγκάλιασε σύμπασα την ανθρωπότητα! Άρχισα να αντιλαμβάνομαι, ότι η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού δεν αποτελεί μιαν ηθικοπλαστική διήγηση θρησκειολογικής προσέγγισης ούτε μια φορτισμένη συναισθηματικά ιστορία ενός φιλοσοφικού δοκιμίου. Ομοίως, ουδόλως αποτελεί ιδεοληψία, εικοτολογία και...παραφιλολογία αλλά αντιθέτως αποτελεί ένα τόσο απτό και μεγαλειώδες γεγονός, όσο και η ίδια η οντολογική μας ύπαρξη! Ένα γεγονός, που σηματοδοτεί την λύτρωση του ανθρωπίνου γένους, ένα γεγονός, από το οποίο εκ-πορεύεται η αποστολή του καθενός από εμάς εδώ στον πλανήτη!

Ο...κλειδοκράτωρ των διαστάσεων, ο υπερδιάστατος Δημιουργός κατήλθε στον τρισδιάστατο κόσμο μας και επέλεξε να ταπεινωθεί, να διαπομπευθεί, να χλευασθεί, να περάσει μέσα από την αθλιότητα της οδύνης και να σταυρωθεί από τα...playmobil της σαρκός του για να μας δείξει το μεγαλείο της αληθινής αγάπης! Έδωσε το αίμα της ψυχής του για να μας δείξει τον δρόμο της συγχώρεσης! Ενώθηκε με τις δικές μας…υλοενέργειες, ταυτίστηκε με το δικό μας χωροχρονικό αποτύπωμα, το οποίο δεν είναι παρά ασήμαντη σκόνη κονιορτού σε σχέση με την τρανή επιβλητικότητα της ακατάληπτης και αδιασάλευτης απειροσύνης του Σύμπαντος, μόνο και μόνο για να  ενωθούμε κι εμείς με όλον αυτό τον...χυλό της Συμπαντικής ενέργειας, του οποίου αποτελούμε τμήμα αλλά που δυστυχώς, οι φθοροποιές δυνάμεις των ανθρωπίνων παθών, των τεράτων της ψυχής μας, μας έχουν αποκόψει και απομονώσει!

Αυτό το τελευταίο, ίσως να αποτελεί μια εν δυνάμει απάντηση σε ένα…ιντριγκαδόρικο ερώτημα, βγαλμένο από το όχι και τόσο μακρινό μας μέλλον. Ένα ερώτημα, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να θέσει ένα εξωγήινο ον σε κάποιον αστροναύτη του μέλλοντος εάν παρατηρούσε το σταυρουδάκι, που ενδεχομένως να κρέμεται επάνω στο στήθος του τελευταίου.  «Το ορατό Σύμπαν έχει αμέτρητα δισεκατομμύρια άστρα και η γη σας δεν είναι παρά ένας κόκκος άμμου μέσα σε αυτό το μωσαϊκό. Γιατί θα έπρεπε ο Δημιουργός να διαλέξει την Γη για να στείλει τον γιο του;;» Ιδού ένα εξωγήινο ερώτημα μιας…γήινης λογικής! Διότι είναι τουλάχιστον αφελές το να προσπαθούμε να υπεισέλθουμε στην λογική του Δημιουργού των Πάντων και να επιχειρούμε να αναλύσουμε τα κριτήρια των επιλογών του, από την στιγμή που οι ατελείς μας ανθρώπινες αισθήσεις μας αποτρέπουν από το να αντιληφθούμε το μέγεθος του Συμπαντικού οικοδομήματος σε όλη του την έκταση και την…μεγαλοπρέπεια! Ακόμη κι έτσι όμως, η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το…ΔΙΟΤΙ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΕ!

Η σταυρική θυσία του Ιησού ξεκίνησε την αντίστροφη μέτρηση για την Ανάσταση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Με…πυρηνικά όπλα την αγάπη, την μετάνοια και την αυτοκάθαρση, ο Κύριος μας έδειξε τον δρόμο για να νικήσουμε κι εμείς τον θάνατο. Μας έδειξε τον δρόμο, ο οποίος δια της ταπείνωσης ανυψώνει τις…ταπεινότητές μας σε ανώτερες σφαίρες δημιουργίας και τις εξακοντίζει προς την ουράνια μέθεξη, οδηγώντας τες στην απόλυτη ταύτιση με το θείο! Διότι άνθρωπος δίχως συγγνώμη στην καρδιά του, διάγει βίο χειρότερο του θανάτου! Ομιλώ για τον πνευματικό θάνατο, ο οποίος ορίζεται, ως η έλλειψη της παρουσίας του Δημιουργού, ως η απουσία του φωτοφόρου εκμαγείου της οντότητας μας και…ουχί για τον υλικό, που δεν είναι τίποτε άλλο από την μεταβολή της καμπύλωσης του χώρου μιας υλικής μάζας, όπως έχει πλέον αποδείξει η Κβαντική Φυσική.

Δεν θα μπορούσα να μην επισημάνω, ότι το μήνυμα της αγάπης του Ιησού Χριστού απετέλεσε την μετεξέλιξη και την αρμονική συνέχεια της Ελληνικής έννοιας της φιλοξενίας, η οποία ακριβώς σημαίνει έμπρακτη μορφή αγάπης προς τον ξένο, (Έλληνα) ευρέως καθιερωμένη και κοινωνικά θεσμοθετημένη. Συνεπώς, οι γονιδιακοί και πνευματικοί μας πρόγονοι ήταν οι πρώτοι, οι οποίοι είχαν αντιληφθεί την έννοια του θείου, την απαστράπτουσα, γεμάτη έμπνευση παρουσία του σε κάθε βήμα τους, σε κάθε έκφανση της προσωπικής και κοινωνικής τους ζωής. Ίσως γι' αυτό, το μεγαλύτερο θαύμα της Ορθοδοξίας, η αυτόματη έλευση του Αγίου Φωτός λαμβάνει χώρα μόνο με την παρουσία Ορθοδόξου αλλά ταυτόχρονα και Έλληνα Πατριάρχη! Αυτό αποτελεί ξεχωριστή τιμή του Ενανθρωπίσαντος Ιησού προς τον Ελληνικό γόνο.

Είθε λοιπόν, αυτό το Άγιο Φως, το οποίο πριν λίγες ώρες εισήλθε στις οικίες μας, να του...επιτρέψουμε να εισέλθει και στις ψυχές μας για να μας δείξει, ότι είμαστε ένα κομμάτι του Δημιουργού! Είμαστε εικόνες Θεού, ακριβώς, όπως και ο υπάρχων, τρισδιάστατος, Ευκλείδιος κόσμος μας αποτελεί εικόνα, αντανάκλαση και προβολή του πραγματικού τετραδιάστατου (τουλάχιστον) Σύμπαντος! 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Βιολογία, Αστροβιολογία και Καταστροφολογία!

Κάποιοι φίλοι με ρωτούν γιατί έχω σταματήσει πλέον να γράφω επιστημονικά άρθρα και αναλώνομαι τόσο πολύ στην πολιτική σάτιρα. Ειλικρινά, δεν έχω απάντηση. Αποτυπώνω στα πλήκτρα του υπολογιστή αυτό, που έχει μορφοποιηθεί μέσα μου και από μια εσωτερική ανάγκη αποζητάει να βγει, μια τελείως ασυνείδητη διαδικασία, ομοιάζουσα με τις λειτουργίες του…συμπαθητικού και παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος! Αν και όπως έχω ξαναπεί, μέσω της σάτιρας μπορεί να ειπωθούν τα πλέον σοβαρά πράγματα, εν τούτοις η έμπνευση, που μου προσδίδουν οι σημερινοί πολιτικοί τ(ρ)αγοί ανήκει στην σφαίρα της γελοιότητας και του χαβαλέ! Το να επιζητείς ουσία στην πολιτική σκηνή ενός ανύπαρκτου κράτους, το οποίο διέπεται από καθεστώς πλήρους διάλυσης και αύξησης της…εντροπίας αποτελεί ορισμό της…ουτοπίας και είναι σαν να κυνηγάς χίμαιρες και φαντάσματα!

Τώρα που έγραψα φαντάσματα, αλήθεια γνωρίζατε, ότι πίσω από κάθε ζωντανό πλάσμα, βρίσκονται 15 φαντάσματα; Κι όμως, αυτή είναι η αναλογία ανάμεσα στους ζωντανούς και στους νεκρούς. Από την στιγμή που εμφανίστηκε η ζωή στον πλανήτη μας, έχουν περάσει από την Γη περίπου 100 δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα. Κατά διαβολική σύμπτωση, ο Γαλαξίας μας αποτελείται ομοίως από 100 δισεκατομμύρια άστρα! Δηλαδή, για κάθε άνθρωπο που κάποτε έζησε, λάμπει στο διάστημα κι ένα αστέρι!

  

Κάθε ένα από αυτά τα αστέρια, τα οποία πολλάκις είναι πιο μεγάλα και πιο φωτεινά από τον δικό μας ήλιο, εμπεριέχει πλανήτες, που περιστρέφονται γύρω του. Με άλλα λόγια, κάθε ένα από αυτά τα αστέρια είναι κι ένας ολόκληρος κόσμος! Κατά συνέπεια, υπάρχουν στο Σύμπαν αρκετοί κόσμοι για να αποδώσουν στον καθέναν από τους ανθρώπους, οι οποίοι κατοίκησαν στην Γη, έναν παράδεισο ή μια κόλαση, που να ανήκει ΜΟΝΟ σε αυτόν! Ίσως τελικά όντως να ισχύει αυτό, που σε…κρίση φιλοσοφικού οίστρου γράφω, ότι δηλαδή ο άνθρωπος και το Σύμπαν είναι δυο κόσμοι, οι οποίοι χωρούν ο ένας μέσα στον άλλον...

 

Συνεχίζοντας τον ειρμό της φιλοσοφικής μου διάθεσης, πιστεύω, ότι η αλαζονεία και η αμετροέπεια της ανθρώπινης φύσης είναι γονιδιακές! Όντα, τα οποία δεν βρίσκονται καλά καλά ούτε 1 εκατομμύριο χρόνια στον πλανήτη, (οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν για 150) χρονική περίοδος, που αποτελεί...a blink of an eye που λένε και στο χωριό μου, (ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού στα βαρβαρικά) σε σχέση με τα 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια της ηλικίας της Γης και παρόλα αυτά συμπεριφέρονται ως Συμπαντικοί επικυρίαρχοι, πολύ απλά δεν...δικαιούνται δια να ομιλούν! Προφανώς, η ταπεινότητά μας έχει ξεχάσει, ότι δεν είμαστε παρά αστρόσκονη! Ένας κόκκος από το...πιλάφι αυτού του αέναου χυλού ενέργειας, το οποίο αποτελεί το Συμπαντικό οικοδόμημα!

 

Είναι αλήθεια ότι, η εμφάνιση της ζωής, οι μορφές της καθώς και η εξέλιξή τους, εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες. Εάν για παράδειγμα, αυτήν την στιγμή προσέκρουε στην Γη μας ένας μεγάλος μετεωρίτης και εξαφάνιζε τα πάντα, τότε δεν θα ήταν δυνατόν να επαναληφθεί η ίδια φάση της χημικής εξέλιξης των οργανισμών, για τον πολύ απλό λόγο, ότι σήμερα η ατμόσφαιρα της Γης είναι οξειδωτική (εμπεριέχει οξυγόνο) και όχι αναγωγική (με δομικά μόρια το υδρογόνο, την αμμωνία και το μεθάνιο) όπως ήταν κατά το παρελθόν, όταν εμφανίστηκε το πρώτο κύτταρο στον πλανήτη μας. Κατά συνέπεια, το ίδιο σενάριο, το οποίο οδήγησε στις μορφές ζωής που υπάρχουν σήμερα, δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί εκ νέου. 

 

Γι αυτό λοιπόν, για εμάς τους...ορκισμένους Βιολόγους, (παραφράζοντας τον Einstein) το κάθε είδος στον πλανήτη είναι μοναδικό, πόσο δε μάλλον το ανθρώπινο, η εμφάνιση του οποίου είναι απόρροια μιας χαώδους εξελικτικής πορείας, σφύζουσα από...υπερπληθώρα εξελικτικών διαβαθμίσεων και περιλαμβάνουσα πρακτικά απείρους συνδυασμούς χημικών αντιδράσεων (ενζυμικών και μη) και μεταλλάξεων! Για να σας το κάνω λιανά, αφήνω στην άκρη την Βιολογία και πιάνω την Στατιστική. Το ανθρώπινο είδος είναι το αποτέλεσμα μιας εξελικτικής τυχαιότητας μή επαναλαμβανόμενων στατιστικών πιθανοτήτων! Είναι δηλαδή σαν να κρατάς στο χέρι σου 1 εκατομμύριο ζάρια, να τα πετάς ψηλά και αυτά να έρθουν ΟΛΑ εξάρες! Εδώ η Στατιστική σηκώνει ψηλά…χέρια και πόδια! 

 

Συνεπώς, το ανθρώπινο είδος είναι ΟΝΤΩΣ μοναδικό! Εάν αυτή την στιγμή για τον οποιονδήποτε λόγο εξαφανιζόμασταν από τον πλανήτη, αυτό θα ήταν το τέλος ύπαρξής μας! Η πιθανότητα του να δημιουργηθεί πάλι άνθρωπος...κάπου, κάπως, κάποτε, στο Σύμπαν, είναι πρακτικά μηδενική διότι πολύ απλά, οι συνθήκες θα είναι τελείως διαφορετικές από αυτές, που έδωσαν την αφεντιά μας! Αυτό αποτελεί πλέον κάτι σαν νομοτελειακό δόγμα στην σύγχρονη Αστροβιολογία! Αντιλαμβάνεστε τώρα την αξία, που έχει η μάχη για την επιβίωσή που δίνουμε στον πλανήτη μας... 

 

Συνεχίζοντας τα...καταστροφολογικά μου σενάρια, για να έρθει και να δέσει το γλυκό, ή μάλλον ο...Συμπαντικός χυλός, του οποίου όλοι μας αποτελούμε τμήμα του, νίπτω τα πλήκτρα μου και λέγω, ότι εάν συμβεί μια ολική καταστροφή στον πλανήτη, (πτώση μετεωρίτη, πυρηνικό ολοκαύτωμα κλπ)  το ανθρώπινο είδος και...ουχί η φύση θα είναι αυτό, που θα τα...τεζάρει, βλέποντας τα ραδίκια ανάποδα! Τα φυσικά οικοσυστήματα διαθέτουν όλους εκείνους τους μηχανισμούς αυτοίασης καθώς και όλες εκείνες τις δικλείδες ασφαλείας για να επιβιώσουν και να είστε σίγουροι, ότι θα το κάνουν! Απλά, κάποια άλλα όντα θα πάρουν την θέση μας, όπως ακριβώς έγινε και με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων 65 εκατομμύρια χρόνια πριν! Τώρα, που το ξανασκέφτομαι, αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό...

 

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Χμ, επειδή...εξ απ' ανέκαθεν και από...πάντοτε, επιθυμώ να εκφράζω πρωτότυπες απόψεις, θα μου επιτρέψετε να ευχηθώ γι' αυτήν την καινούρια χρονιά, οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι συμπατριώτες μας, να αποβάλλουν από μέσα τους τον φόβο του θανάτου! Ο φόβος του θανάτου (και όχι ο θάνατος, για τον οποίον η σύγχρονη Κβαντική Φυσική έχει αποδείξει, ότι είναι μια μεταβολή της καμπύλωσης του χώρου, μια μετάβαση δηλαδή στο πραγματικό τετραδιάστατο Σύμπαν) αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως εμπόδιο στην πρόοδο και στην εξέλιξη της ανθρωπότητας. 

Επίσης, αυτήν την χρονιά, ας εμποδίσουμε την πικρία και την απογοήτευση να μας καθυποτάξουν και ας ξεκινήσουμε την δράση! Αν υπάρχει μια διαχρονική συνωμοσία σε αυτόν τον πλανήτη τότε αυτή είναι η συνωμοσία...της συνωμοσίας, η ενσυνείδητη δηλαδή νοητική στρέβλωση, ότι τα πάντα είναι τελειωμένα ενώ η αφεντιά μας καθίσταται έρμαιο πανίσχυρων σκοτεινών δυνάμεων, κατά συνέπεια, η όποια αντίδραση μας θα αποβεί εις μάτην αφού κατάσταση είναι μή αναστρέψιμη! Το παραπάνω σκεπτικό υποδηλώνει μια ασυγχώρητη εσωστρέφεια και παθογένεια μιας και μας προτρέπει στο να αποποιούμεθα των ευθυνών μας αφού για όλα τα κακά ευθύνονται πάντα εξωγενείς παράγοντες και όχι ο ίδιος ή καλύτερα ο...κακός μας ο εαυτός! 

Κι όμως...για να αλλάξουμε τον κόσμο, επιβάλλεται να αλλάξουμε πρώτα από όλα τον ίδιο μας τον εαυτό! Από εκεί πηγάζουν και εκπορεύονται όλα! Και μην ξεχνάτε ποτέ, ότι  οι δυνάμεις του φωτός είναι πάντα ισχυρότερες από τις δυνάμεις του σκότους! Γι αυτό...ας είναι το 2013 μια ΦΩΤΕΙΝΗ χρονιά...για την Ελλάδα μας πάνω απ' όλα!

Πριν λίγες μέρες, ήρθε στα χέρια μου ένα περιοδικό, το οποίο αναφέρονταν στο χρονικό της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στην Ουγκάντα. Όχι πολλά χρόνια πριν, οι κάτοικοι αυτής της Αφρικανικής χώρας αφού απέκτησαν την ανεξαρτησία τους, άρχισαν να συσκέπτονται για να επιλέξουν την θρησκεία, την οποία θα ασπάζονταν. Μελετώντας βιβλία από την Παγκόσμια Ιστορία, στην κυριολεξία καθηλώθηκαν από την ανάγνωση της μάχης των Θερμοπυλών και την θυσία του Λεωνίδα και των 300 Σπαρτιατών! 

Αμέσως, σαν…αλαφιασμένοι άρχισαν να ρωτούν κάποιους ξένους, που βρέθηκαν τυχαία στην περιοχή τους, σε ποια θρησκεία πιστεύουν οι σημερινοί απόγονοι εκείνων των Σπαρτιατών. Όταν τους είπαν, ότι οι σημερινοί Σπαρτιάτες είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, οι κάτοικοι της Ουγκάντα χωρίς δεύτερη σκέψη απεφάσισαν ομόφωνα να γίνουν και αυτοί το ίδιο! Εκ παραλλήλου, έχουν υιοθετήσει και αρκετά έθιμα των προγόνων μας, σε βαθμό μάλιστα, όπου εάν κάποια στιγμή επισκεφθείτε χωριά της Ουγκάντα, θα διαπιστώσετε, ότι οι χοροί τους είναι παραλλαγές των 3 κυκλικών χορών της αρχαίας Σπάρτης, οι οποίοι αναφέρονται στα παιδιά, στους ενήλικες και στους υπερήλικες.

 

Ήταν δε τέτοια η πίστη τους προς την Ορθοδοξία, πού δεν αλλαξοπίστησαν ούτε όταν ο αιμοσταγής δικτάτορας Αμίν ανέλαβε την εξουσία, περίπου 30 χρόνια πριν. Αυτός ο κάφρος είχε τέτοιο μίσος εναντίον των Χριστιανών, όπου έσφαξε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ουγκάντα! Όμως αυτοί οι…βάρβαροι προτιμούσαν να πεθαίνουν παρά να χάσουν τον Ιησού, ο οποίος είχε εισέλθει για τα καλά μέσα στις ψυχές τους. 

Μήπως λοιπόν έχουν αναστραφεί...κομματάκι οι ρόλοι;; Μήπως οι ιθαγενείς της Αφρικής αποτελούν τώρα ΑΥΤΟΙ το παράδειγμα για τους…ενδόξους απογόνους του Λεωνίδα;; Oι οποίοι αφήνουν να εξανδραποδίζονται από ντόπιους και αλλότριους εχθρούς, πουλώντας την πατρίδα και την θρησκεία τους για να μην…φύγουν απ το Ευρώ, ζώντας ως ανελεύθεροι δούλοι για ένα κομμάτι ψωμί, σε μια χώρα που πλέον δεν τους ανήκει και αύριο θα αποτελούν τα υπολείμματα ή μάλλον τα…απολιθώματα ενός έθνους, που δεν θα είναι καν το Ελληνικό;;

 

Η Ορθοδοξία φίλοι μου, (η οποία κατ’ εμέ αποτελεί την συνέχιση της ζωής και της διδασκαλίας του Κυρίου, ο οποίος ΕΤΙΜΗΣΕ τον Ελληνικό γόνο και όχι κάποια ΙουδαιοΧριστιανικά κατάλοιπα, που ευθύνονται για τα εγκλήματα εναντίον των Ελλήνων) ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΖΕΙ, όπως τα λοιπά δόγματα! Τον Ιησού θα τον καλέσεις μόνο εάν το επιλέξεις! Θα τον καλέσεις μόνο εάν το θελήσεις! Άνοιξε την καρδιά σου και το νου σου…Είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Παραμύθι δίχως ήρωες...

Σε έναν πλανήτη, που τον έλεγαν Λακίεθ ζούσε ένα τέρας. Το φώναζαν Θρωσκάστηρ. Αυτό δεν ήταν το πραγματικό του όνομα. Όμως, το φώναζαν έτσι επειδή του άρεσε να κοιτάζει τα αστέρια. Μέχρι που ξέχασε την αρχική του ονομασία! Αλλά αυτό ήταν κάτι που…ουδόλως το απασχολούσε! Το Θρωσκάστηρ διέφερε από τα υπόλοιπα τέρατα του πλανήτη. Μπορεί μεν να ήταν τρομακτικό και άγριο, να ζούσε στα σκοτάδια και να του άρεσε να τρομάζει τους γύρω του αλλά ώρες - ώρες ένιωθε πως…δεν ανήκε εκεί! Ιδίως, όταν κοίταζε ψηλά…

Η έλξη για το στερέωμα έσμιγε με μια διάθεση αναζήτησης και αυτοπροσδιορισμού, τα οποία όμως ήταν όλα τόσο θολά και μπερδεμένα μέσα του, που ποτέ μα ποτέ δεν έβγαζε άκρη! Γι’ αυτό και προτιμούσε να απολαμβάνει την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού δίχως πλέον να σκέφτεται. Αναζητούσε όμως παράλληλα και κάτι άλλο…Λαχταρούσε στην κυριολεξία, λίγη τρυφερότητα, λίγη συμπάθεια…αλλά κι αυτά, ποτέ δεν του εδόθησαν, ίσως διότι είχε μάθει να παίζει με ψυχές…

Κάποια φορά, τον κόσμο του Θρωσκάστηρος προσέγγισε με το σκάφος του ένα άλλο πλάσμα από έναν μακρινό αστερισμό. Αυτό το ον το έλεγαν Άκρονι…Ο Άκρονις ήταν ίσως χειρότερο τέρας από τον Θρωσκάστηρα. Νευρικός, οξύθυμος, φωνακλάς, εγωιστής, μωροφιλόδοξος, πάντα έκανε του κεφαλιού του και δεν άκουγε τίποτα και κανέναν! Γι’ αυτό και δεν άκουσε τις παραινέσεις των συντρόφων του να μην τραβήξει για αυτήν την γωνιά του Σύμπαντος, όπου ελλοχεύουν μεγάλοι κίνδυνοι…Πάντα όμως ήταν ξεκάθαρος και κρυστάλλινος σε αυτά που ένιωθε μή διστάζοντας ποτέ να τα εκφράσει…

Όταν τα δύο όντα αντίκρισαν το ένα το άλλο, έμειναν να κοιτάζονται σαν αποσβολωμένα! Τόσο διαφορετικά αλλά στο βάθος…τόσο όμοια! Αμέσως ο Άκρονις, κατάλαβε, ότι αυτό, που είχε στερηθεί το Θρωσκάστηρ ήταν η έλλειψη ή καλύτερα η απουσία της αγάπης απ’ την ζωή του και ως πιο εκφραστικός επεχείρησε να το αγγίξει, χωρίς καμιά προφύλαξη…Το όν από το Λακίεθ αν και κατά βάθος πολύ ευαίσθητο, δεν είχε συνηθίσει σε τέτοια δείγματα…αβροφροσύνης και νομίζοντας, ότι απειλείται, όρμησε και δάγκωσε τον Άκρονι στον ώμο! Το δάγκωμα δυστυχώς ήταν μοιραίο αφού το δηλητήριο που χύθηκε στην πληγή ήταν...αλλοίμονο πολύ ισχυρό και έκανε μέσα σε λίγα λεπτά την δουλειά του! Ο θαρραλέος αλλά ξεροκέφαλος μακρινός γείτονάς του δεν υπήρχε πλέον!

Και τότε μονομιάς ξεκαθάρισαν όλα! Έγιναν κρυστάλλινα, σαν τις προθέσεις του Άκρονι! Το Θρωσκάστηρ κατάλαβε τί σημαίνει να αγαπιέσαι! Κατάλαβε, ότι δεν είχε κανένα κοινό με τους ομοίους του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη! Μα κυρίως, κατάλαβε, ότι την αγάπη δεν την εισέπραξε απ' τον Άκρονι…Την είχε ήδη μέσα του! Απλά, όταν το συνειδητοποίησε, δεν είχε σε κανέναν να την δώσει...!

Αυτό ήταν το μικρό παραμύθι μας...Δίχως happy end, όπως διεπιστώσατε! Τί να γίνει όμως...! Δεν έχουν όλα τα παραμύθια το προσδοκώμενο τέλος! Ούτε όλες οι πραγματικότητες...

Ξέρετε, κάποιες φορές, οι...δια-φορές μεταξύ των δύο παραπάνω καταστάσεων του ανθρωπίνου μυαλού, είναι αρκετά δυσδιάκριτες και αμβλυμένες, πράγμα που σημαίνει, ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να αποφανθεί κανείς ή καλύτερα να...ιχνηλατήσει ποιά από τις δύο...νοητικές καταστάσεις βιώνει! Σε κάποιες περιπτώσεις, τα όρια είναι τόσο ρευστά όσο είναι και η ευθεία στο βάθος του ορίζοντα, η οποία φαίνεται να σμίγει (ή να χωρίζει) τον ουρανό με την θάλασσα, αποτελώντας ένα όχι και τόσο διακριτό σύνορο για το ανθρώπινο μάτι. Κάποιες φορές...τα πάντα μοιάζουν να "δένονται" σε ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο...

Κι όσον αφορά τους ήρωες της παραπάνω ιστορίας...; Αυτοί οι ήρωες δεν υπάρχουν ούτε υπήρξαν ποτέ! Είναι φαντάσματα! Πλάσματα δηλαδή της φαντασίας μας. Ίσως να βρίσκονται ήδη μέσα μας και κάποτε - κάποτε να μας στοιχειώνουν…Ίσως πάλι, να τους ψάχνουμε και να τους δημιουργούμε, όπως ο Ευρυπίδης τον "από μηχανής Θεό", αναζητώντας μέσα απ’ αυτούς, την ταυτότητα της ύπαρξής μας…!

Σε αυτό το πρόσκαιρο ταξίδι την ζωής μας…! Κι όταν αυτό οδεύει προς το τέλος του…ίσως…ίσως αξίζει τον κόπο να αναρωτηθούμε:

«Αλλά γαρ ήδη ώρα απιέναι, εμοί μεν αποθανουμένω, υμιν δέ βιωσομένοις. Οπότεροι δέ ημων έρχονται επί άμεινον πράγμα, άδηλον παντί πλήν ή τω Θεω».

(Απολογία Σωκράτους, 42 e)

Το Σύμπαν κι εμείς...

Γνωρίζουμε, ότι το Σύμπαν διέπεται από αρμονία και ισορροπία χωρίς ωστόσο να είναι στατικό και ήρεμο. Η παραπάνω δυναμική ισορροπία είναι σχεδόν πάντα τόσο μα τόσο…βίαιη, που καθιστά ολόκληρο το Συμπαντικό οικοδόμημα έναν τόπο διαρκών συγκρούσεων και περιοδικών ανακατατάξεων. Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα παρομοιάσει τις κινήσεις και την εξελικτική πορεία των συστατικών του Σύμπαντος με τα αποτελέσματα της ύπαρξης του…πολεμικού γονιδίου στο αίμα των Ελλήνων αλλά που δυστυχώς στις μέρες μας γίνεται κάτι παραπάνω από έκδηλη η προσπάθεια αλλοίωσής του, με αποτέλεσμα να τείνουμε να μετατραπούμε από τις στρατιωτικές μηχανές του παρελθόντος σε… στρατιωτάκια ευνουχισμένα και άλαλα με φωλιασμένο στις καρδιές μας τον τρόμο για να είμαστε λέει…ευκολοκυβέρνητοι! Με λίγα λόγια, από έναν λαό πανθήρων έχουμε μεταβληθεί σε έναν λαό προβάτων!

Η εναλλαγή του θανάτου και της αναγέννησης, που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή στο Συμπαντικό υλικό μέσα απ’ τις συγκρούσεις τόσο των αστεριών όσο και των πλανητικών συστημάτων και των γαλαξιών, αποδεικνύει, ότι τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ενιαία και αδιάσπαστα και αποτελούνται από τα ίδια συστατικά, από τα ίδια δηλαδή χημικά στοιχεία καθώς στροβιλίζονται σε έναν αέναο χείμαρρο ενέργειας!

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πάρα πολλά ανεξήγητα φαινόμενα, τα οποία δεν έχουν γίνει έως τώρα κατανοητά με τις υπάρχουσες γνώσεις της επιστήμης, αποκλίνοντας από κάθε φυσικό νόμο και πέρα από κάθε λογική. Αλήθεια όμως, πέρα από ποια λογική; Την λογική των ατελών ανθρώπινων αισθήσεων και των μετρήσεων των επιστημονικών μας οργάνων, τα οποία αντιλαμβάνονται την ύπαρξη ενός Ευκλείδειου κόσμου και αναγνωρίζουν την γνωστή σε όλους μας τρισδιάστατη πραγματικότητα;

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) οι αισθήσεις μας δεν ερμηνεύουν τον κόσμο όπως αυτός είναι στην πραγματικότητα αλλά όπως τους υποδεικνύει η φυσιολογία του ανθρωπίνου εγκεφάλου. Έχει αποδειχθεί όμως, ότι το Συμπαντικό δημιούργημα δεν διέπεται από την Ευκλείδεια γεωμετρία αλλά από τις Γεωμετρίες Lombatzeuski και Riemann και οι διαστάσεις του δεν είναι 3 αλλά τουλάχιστον 4 (σύμφωνα με την Θεωρία της Σχετικότητας) ή και 11 (σύμφωνα με κάποιες άλλες θεωρίες).

Κατά συνέπεια, αυτό, το οποίο βλέπει και αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη φυσιολογία σε σχέση με την ύπαρξη τετραδιάστατων αντικειμένων δεν είναι τίποτε άλλο από τις σκιές και τις προβολές τους επάνω σε έναν τρισδιάστατο καθρέφτη, τον οποίον οι ίδιες οι αισθήσεις μας έχουν δημιουργήσει. Αυτό ακριβώς αποτελεί και το λεγόμενο «παρατηρήσιμο Σύμπαν», το οποίο είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι του πραγματικού Σύμπαντος, όπου όμως συμπεριφέρεται σαν Ευκλείδειος χώρος, όπως έχουν αποδείξει τα μαθηματικά. Ένα Σύμπαν δηλαδή, το οποίο υπόκειται στις αισθήσεις και τις μετρήσεις μας και αποτελεί μια αντανάκλαση, ένα καθρέφτισμα του πραγματικού ενιαίου και αδιάσπαστου Σύμπαντος.

Κατ’ ανάλογο τρόπο, σε έναν επίπεδο κόσμο, τα όντα, τα οποία ζουν μέσα σε αυτόν (στην γη μας μπορούμε να αναφέρουμε σαν παράδειγμα τα σκουλήκια ή τα μυρμήγκια) δεν έχουν την δυνατότητα να αντιληφθούν την έννοια της τρίτης διάστασης (το ύψος δηλαδή) διότι είναι έξω και πέρα από την λογική τους και τον κόσμο τους. Γι' αυτά τα όντα, τα τρισδιάστατα αντικείμενα είναι αόρατα ή μάλλον ανύπαρκτα. Τα πλάσματα όμως αυτά, μπορούν να αντιληφθούν την προβολή των παραπάνω αντικειμένων εάν με κάποιο τρόπο τα φωτίσουμε, ούτως ώστε η σκιά τους να πέσει πάνω σε αυτό τον επίπεδο δισδιάστατο κόσμο. Σε αυτόν τον επίπεδο κόσμο, μια ευθεία γραμμή, αποτελεί για τον πληθυσμό του, ότι ακριβώς αποτελεί και ένας τοίχος για τον τρισδιάστατο άνθρωπο. Ένα υλικό εμπόδιο ανυπέρβλητο…Όπως λοιπόν ο άνθρωπος μπορεί με ένα απλό βήμα να δρασκελίσει, περνώντας πάνω απ’ την γραμμή, έτσι και ένα τετραδιάστατο όν θα μπορούσε με ένα πέρασμα μέσα από μια τέταρτη διάσταση να διαπεράσει τον τοίχο και να βγει από την άλλη μεριά!

Τα Συμπαντικά λοπόν φαινόμενα έχουν την σφραγίδα μιας υποκειμενικής ανθρώπινης λογικής, η οποία όπως αναφέραμε είναι απόρροια της λειτουργίας της φυσιολογίας του είδους μας. Θα σας δώσω ένα ακόμη παράδειγμα. Αρκετές ερευνητικές ομάδες παρατηρώντας τόσο από γήινα τηλεσκόπια όσο και από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι οι μακρινοί υπερκαινοφανείς αστέρες (τα περίφημα super nova, όπου το αστέρι εκρήγνυται κατά την διάρκεια του τέλους της ζωής του έχοντας εξαντλήσει όλα του τα καύσιμα) ενεφάνισαν 25% μικρότερη λαμπρότητα από το αναμενόμενο.

Η παραπάνω ανακάλυψη μπορεί μεν να εξηγηθεί με βάση το γεγονός, ότι στο Σύμπαν η κυρίαρχη γεωμετρία δεν είναι η Ευκλείδεια αλλά υπερισχύουν γεωμετρίες με περίεργα χαρακτηριστικά και ιδιότητες, όπως είδαμε προηγουμένως, κυρίως όμως υποδηλώνει, ότι οι συγκεκριμένοι υπερκαινοφανείς βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση από αυτήν, η οποία μετράται και υπολογίζεται. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει, ότι ο ρυθμός διαστολής του Σύμπαντος αυξάνει. Συνεπώς, εάν το Σύμπαντικό οικοδόμημα ήταν δομημένο αποκλειστικά και μόνο από τα συστατικά, τα οποία μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε, τότε οι ελκτικές δυνάμεις της βαρύτητας θα έπρεπε να επιβραδύνουν συνεχώς την ταχύτητα διαστολής του. Αντ’ αυτού όμως είδαμε, ότι η συνολική πυκνότητα της ύλης του Σύμπαντος είναι μικρότερη απ’ την αναμενόμενη, εφ’ όσων αυξάνει ο όγκος μέσα στον οποίο ευρίσκεται αυτό το υλικό.

Σύμφωνα όμως με τον Einstein αλλά και άλλους αστροφυσικούς, το Σύμπαν διαστέλλεται επιταχυνόμενο στην περίπτωση, κατά την οποία «βρίθει» από μιαν αόρατη σε εμάς, εξωτική μορφή ενέργειας την λεγόμενη «σκοτεινή ενέργεια», η οποία ανεκαλύφθη μόλις το 1997 και φαίνεται να ευθύνεται για την αυξανόμενη διαστολή του Σύμπαντος προσδίδοντάς του ένα είδος αντιβαρυτικής δύναμης.

Βεβαίως, θα μου πείτε τώρα, ότι η άποψη της Κλασσικής Φυσικής να θεωρεί, ως ανεξάρτητες οντότητες τον χώρο και την ύλη, οι οποίες συνδέονται με την λογική σχέση περιέχοντος και περιεχομένου δεν βρίσκει καθόλου σύμφωνη την Κβαντική Φυσική, που πρεσβεύει, ότι η ύλη ενδέχεται να αποτελεί ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα, ένα «τσαλάκωμα», ένα πύκνωμα δηλαδή του ίδιου του χώρου! Με άλλα λόγια, η ύλη δεν είναι παρά…καμπυλωμένος χώρος ενώ τα δομικά της στοιχεία, τα στοιχειώδη σωμάτια δηλαδή, αποτελούνται από στροβιλιζόμενα σωματίδια, τα οποία υπακούουν στους νόμους της Κβαντικής Φυσικής (στρόβιλοι ενέργειας). Τα παραπάνω σωματίδια, αλληλεπιδούν μεταξύ τους και «δένονται» με τέτοιο τρόπο σαν να χορεύουν…ταγκό (όπως θα έλεγε και ο μπάρμπα Heizenberg) ενώ συναποτελούν έναν ανεξάντλητο χυλό ενέργειας ο οποίος μας περιβάλλει και εκφράζει την ενότητα του Συμπαντικού δημιουργήματος.

Εάν μια άγνωστη πηγή ενέργειας διοχετεύσει ενέργεια σε ένα υλικό αντικείμενο και αρχίσει να το μετακινεί, τότε το αντικείμενο αυτό θα αυξάνει βαθμιαία και προοδευτικά την ταχύτητά του. Υποθέτοντας, ότι η ροή ενέργειας είναι συνεχής και ανεξάντλητη, αυτό θα επιφέρει στην ταχύτητα του αντικειμένου να αποκτήσει τιμές υποπολλαπλάσιες της ταχύτητας του φωτός ενώ ταυτόχρονα το αντικείμενο θα μειώνει συνεχώς τις διαστάσεις του και θα αυξάνει διαρκώς την μάζα του (η οποία αποτελεί το μέτρο της αδράνειας ενός σώματος και δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον όγκο του). Δηλαδή, σύμφωνα με τα παραπάνω, το εν λόγω σώμα θα καμπυλώνει όλο και περισσότερο τον χώρου γύρω του, δημιουργώντας ένα τεράστιο πηγάδι! Όταν η ταχύτητα του σώματος προσεγγίσει την ταχύτητα του φωτός, οι διαστάσεις του μηδενίζονται, (το σώμα περικλύεται και εγκλωβίζεται σε ένα και μόνο σημείο) η μάζα του γίνεται άπειρη (θεωρητικά) ενώ το ρολόι του χρόνου (όπως τον μετρούν τα ρολόγια και τα ημερολόγια στην γη) έχει σταματήσει να κτυπά γι’ αυτό και το υλικό αντικείμενο γίνεται άχρονο. Αυτά μας λένε οι εξισώσεις της Θεωρίας της Σχετικότητας.

Σε αυτήν του την κατάσταση, η καμπυλότητα του χώρου του συγκεκριμένου υλικού αντικειμένου γίνεται τόσο μεγάλη, που το…πηγάδι αρχίζει και σπάει τον πάτο του μέχρι να εξαφανισθεί εντελώς από τα μάτια μας. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει, ότι το σώμα έπαψε να υπάρχει! Απλά μετεπήδησε σε έναν άλλο χώρο, ή ακριβέστερα, σε ένα άλλο χωροχρονικό συνεχές, το οποίο δεν μπορούν να αντιληφθούν οι ανθρώπινες αισθήσεις. Το παραπάνω παράδειγμα, ίσως θα μπορούσε να αποτελέσει δυνητικά έναν τρόπο, με βάση τον οποίον θα μπορούσε κάποιος ή κάτι απ’ τον κόσμο μας να περάσει στον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων. Έναν δίαυλο, που θα μας συνδέει κάθε στιγμή με το πραγματικό Σύμπαν.

Κάτι ανάλογο υφίσταται και μάλιστα σε όλη του την…μεγαλοπρέπεια στο παρατηρήσιμο από εμάς Σύμπαν και ονομάζεται μελανή οπή ή αλλιώς μαύρη τρύπα. Αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα, αν όχι το μόνο, στο αντιλήψιμο από την ανθρώπινη νευροφυσιολογία Σύμπαν, όπου επιτυγχάνεται η μετάβαση στο ένα, ενιαίο και αδιάσπαστο, τετραδιάστατο (τουλάχιστον) Σύμπαν. Και εάν κάποιος αναρωτηθεί, πώς οι μελανές οπές γίνονται ορατές αφού ανήκουν πλέον στην σφαίρα των τεσσάρων διαστάσεων, η απάντηση είναι, ότι…δεν γίνονται! Οι μαύρες τρύπες ανιχνεύονται έμμεσα, από τα βαρυτικά τους αποτελέσματα στα υπόλοιπα ουράνια σώματα με τα οποία αλληλεπιδρούν. Τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από την τεράστια βαρυτική τους έλξη. Ρουφούν τα πάντα ακόμη και το ίδιο το φως! Φανταστείτε έναν χορευτή με μαύρα ρούχα και παπούτσια να χορεύει ταγκό σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με μια κοπέλα ντυμένη στα λευκά και να αρχίσουν και οι δυο να στροβιλίζονται όλο και πιο γρήγορα! Το στροβίλισμα, που ασκεί στην κοπέλα η…βαρυτική έλξη του χορευτή αποτελεί το καθρέφτισμα της απόδειξης της ύπαρξής του.

Ίσως μια μεταβολή της καμπύλωσης του χώρου να είναι και αυτό, που ονομάζουμε «θάνατος», ο οποίος αποτελεί και τον χειρότερο εφιάλτη του ανθρωπου από την στιγμή της εμφάνισής του στον πλανήτη μας. Μήπως όμως αντί για τον θάνατο θα έπρεπε να φαβόμαστε τον...φόβο του θανάτου; Για σκεφθείτε το...

Η ψυχή, ή το πνεύμα δεν εντάσσοται στον Ευκλείδειο χωροχρόνο και βρίσκονται έξω απ' τον αισθητό μας κόσμο. Μπορούμε μόνο να τα νιώσουμε και να τα βιώσουμε. Μπορούμε να ερμηνεύσουμε την ύπαρξή τους μόνο με την βοήθεια του νου μας. Όπως αναφέρει ο Μάνος Δανέζης, αυτή η εξαίρετη και ανήσυχη διάνοια, στο βιβλίο του Το Σύμπαν που Αγάπησα: «Η ύπαρξη του ανθρώπου δεν είναι ψευδαίσθηση ούτε ολόγραμμα ενός Συμπαντικού υπολογιστή. Είναι η ύπαρξη ενός αοράτου ζευγαρώματος χώρου και χρόνου, της μόνης αιώνιας Συμπαντικής πραγματικότητας, η οποία συμπίπτει με την αιωνιότητα του ανθρώπου…»

Αυτή η ρήση μου θυμίζει μια σκέψη του μοναδικού Παύλου Πισσάνου, ο οποίος στο βιβλίο του Από τον Αριστοτέλη στον Hawking γράφει: «Ο άνθρωπος και το Σύμπαν είναι δύο Σύμπαντα, που το ένα χωρά μέσα στο άλλο…»

Βλέπουμε κατά συνέπεια, ότι το πραγματικό Σύμπαν όντας τετραδιάστατο (το λιγότερο) κρατά κρυμμένα τα μυστικά του από τις ατελείς ανθρώπινες αισθήσεις, οι οποίες βλέπουν και ακούν μόνο μιαν ελάχιστη γκάμα συχνοτήτων. Όχι όμως και από την ανθρώπινη νόηση, η οποία επέτρεψε στον Επιμενίδη και τον Πυθαγόρα να περάσουν στις σφαίρες της τέταρτης διάστασης, ταξιδεύοντας στον χωροχρόνο και να θαυμάσουν το μεγαλείο της δημιουργίας και της ολότητας του Σύμπαντος. Αν θέλουμε λοιπόν κι εμείς να μην αρκεστούμε στο…άσε τα κρυφά κρυμμένα, (που έλεγε παλιά η Αρλέττα) αλλά να εξελιχθούμε στον Homo Universalis, ανοίγοντας ένα νέο παράθυρο στο μέλλον του ανθρωπίνου είδους τότε θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε τον πνευματικό μας κόσμο και με λειτουργικό εργαλείο τα μαθηματικά να ετοιμαστούμε γι’ αυτήν την νέα πρόκληση...